Sv. KlimentМитрополит Тимотеј

Да ги почитуваме светиите

Во името на Отецот и Синот и Св. Дух!
Драги браќа и сестри!

Веќе поминаа 11 века откако нашиот заштитник и молитвеник, златниот св. Климент Охридски го заврши земниот подвиг. Но, неговото име и неговата слава секогаш светли и осветлува и е драгоцена за секој православен христијанин. Неговата слава и неговиот блесок никако не се намалува и не се затемнува. Во Светото писмо се вели: „А праведниците живеат довека: нивната награда е во Господа, за нив се грижи Севишниот“ (Мудр. 5,15).

Св. Климент ги усвоил во себе евангелските добродетели и ни ги покажал со својот лик во сè вкупната нивна убавина. Тој се пројавува како непоколеблив верник со непоколеблива вера во Бога и во Светата Троица и во нашиот Спасител Господ Исус Христос. Со таа вера тој доаѓа во овие простори и ја проширува православната вера на нашите  браќа и сестри кои живееле овдека во тој период. Св. Климент бил жив сад со горешта љубов кон луѓето. Тој бил и останува пример со големо трпение во невидливата борба со нечестивиот за нашето спасение. Тој е олицетворен пример на христијанското смирение. Св. Климент е голем молитвеник и заштитник не само на Охрид и Македонија, туку и на секоја христијанска душа која со искрена вера и покорност му се обраќа за помош и заштита.

Ако ние ги почитуваме нашите светители, тогаш сме должни нив и да ги подржуваме во нивните добродетели, во нивната вера и во непоколебливата надеж и да ги исполнуваме законите и прописите на нашата света православна Црква.

Нас нема да нè признае за свои браќа и големиот старозаветен праведник Авраам ако ние не ја подржуваме неговата силна вера. Каква била верата на праведниот Авраам? Таа била силна и непоколеблива. Кога Господ му заповедал да оди во непозната земја тој ја остава својата родна земја. Господ го упатил во идната света земја - Палестина. Авраам го оставил своето родно место и отишол кон ветената земја затоа што верувал во зборот Божји. Кога Господ сакал да ја провери неговата вера му заповедал да го жртвува и својот син Исак. Авраам го послушал гласот Божји и се упатил во планината за да го жртвува својот син(1Мојс. 22,1-12). Таква била верата непоколеблива, без и најмалку сомневање во зборовите Божји на овој старозаветен праведник Авраам. Но, сепак Бог не дозволил да биде жртвуван неговиот син.

Нема да нè признаат за свои деца и светите апостоли Христови, ако ние знаеме како тие ги жртвуваа своите животи во името на спасението на луѓето. Апостолите имале силна распламтена љубов кон луѓето и со нивните неустрашливи проповеди, сеејќи го зборот Божји, сакале луѓето да ги избават од вечни страдања и погибел. Ние не можеме да ги подржуваме во љубовта еден кон друг, ако немаме во нашите срца вистинско братољубие и Христољубие.

Исто така нема да нè наречат свои сограѓани во Небесната татковина светите маченици, кои примија маченичка смрт заради Христа, ако ние во нашиот живот не ги подржуваме барем и малку според нашата сила и ако не покажеме трпеливост во моментите на жалост, маки и болест.

Нема да ни го видат нашето лице во Небесната татковина и нашите преподобни отци, ако ние не се бориме со нашите страсти, пороци, ако одиме по желбите нашите тела, ако допуштиме гревот да завладее со нашето срце, ако не се плашиме од вечната погибел и не ги покаеме нашите гревови и не ги миеме нашите срца со покајни солзи. Потребно е да го следиме примерот на мачениците, преподобните, апостолите и светителите. Потребно е да бидеме исполнети со милосрдие, братољубие, трпеливост во страдањата и благодарност во сиромаштијата.

Неопходно е да знаеме да го носиме својот крст, кој на секого посебно е испратен од Господа. Да погледнеме на светиите. Какви сè добродетели покажале во нивниот живот, а и какви искушенија тие претрпеле? Какви подвизи на љубовта тие имаат оставено за вечно надградување, а какви сиромаштии тие претрпеле за нивниот овоземен живот?

Ако ние отидеме во вечен живот без добродетели и добри дела, без животни подвизи, туку само со нашите непокаени гревови, светиите нема да нè наречат свои браќа. Тие вака ќе ни кажат: Зар ние не бевме луѓе како и вие, со такви болести и слабости? Зар благодатта Божја не ве поткрепуваше така како и нас, во нашите денови за време на земниот живот? Зар Господ кој вети дека секогаш ќе биде со неговите верни чеда не беше секогаш со вас? Зар вие немавте смелост да правите така како што правевме ние и ги повикувавме на помош испружените раце Божји кон нас? Уште потешко за нас и вечно зло ќе заслужиме, ако ние не одговориме на татковската љубов, на големото долготрпение со кое Господ ги трпи нашите гревови и не нè казнува во истиот час со казна која сме ја заслужиле. Затоа ние сме должни да го живееме нашиот живот како достојни деца на небесниот Отец. Уште полошо е за нас ако ние не се стремиме со нашите помисли, со нашите срца кон вечното Царство Небесно, ако не се погрижиме нашите грешни срца да не го извалкаат во себе образот Божји со нашите гревови и пороци и ако не го украсиме со вечните убавини, подржувајќи ги Божјите угодници.

Да се обратиме со искрена молитва кон св. Климент, охридскиот чудотворец, тој да ни испрати благослов Божји, за да можеме и ние да ги исполниме овие добродетели, за да нè препознаат и Божјите угодници заедно со св. Климент и да нè признаат  за нивни следбеници и почитувачи, но во исто време и деца на Севишниот. Св. Климент да ни даде сила да можеме сите маки и искушенија христијански да ги поднесуваме и да нè утврди на вистинскиот Христов пат. Нашата вера исполнета со христијански дела нека нè следи во целокупниот наш живот и така да нè однесе во Царството Небесно и заедно да го прославуваме Триединиот Бог, Отецот и Синот и Светиот Дух, сега и во сите векови. Амин!  

                                                                                        
08.12.2010 година
Св. Климент Охридски
храм „Св. Климент и Пантелејмон“                                                                                     
Плаошник - Охрид

slik1Митрополит Тимотеј

За безмерното простување

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух!
Драги браќа и сестри,

Нашиот Спасител Господ Исус Христос од секогаш покажувал голема грижа кон човечкиот род. Од преголема љубов Тој доаѓа во светот и го прима човечкото тело. Живее со нас на земјава поучувајќи не, правејќи безброј чуда и лекувајќи секакви болести, а сè со цел човечкиот род да го подготви за примање на вистинската вера и да го оттргне од грешниот, погубен пат и да го упати по патот на вистината, правдата, љубовта и да ги спаси нивните души. Дури и кога ќе биде распнат на крстот во страшните маки, Тој покажува љубов кон луѓето. Тој умирајќи има искажано една голема поука што ја дал на човечкиот род. А таа поука гласи: „Оче прости им, зашто не знаат што прават” (Мт. 18, 23-25).

Никогаш пред тоа, на кое и да е губилиште, се нема чуено ваков збор. Напротив, независно дали биле погубувани на правда или поради одделна вина, последните зборови на оние што биле погубувани, биле зборови со барање кон нивните богови или блиски роднини да им вратат со одмазда. Тоа бил зборот кој пред Христа најмногу се слушал од луѓето што биле убивани. За жал, такви зборови дури и денеска можат да се слушнат кај многу народи и кај многу луѓе, па дури и кај оние што на себе  го носат крстот Христов. Христос, пак. при последниот здив им опростува на сите негови мачители, убијци, подигрувачи и Го моли својот Отец Небесен, Тој да им опрости. Дури наоѓа и оправдување за нив велејќи: „Не знаат што прават”.

Во зборовите за покајанието Господ Исус Христос ја започна својата нова наука, а во зборовите на опростување ја завршува. Покајанието е семе, а опростувањето е плод, бидејќи никакво покајание нема вредност без опростување.

Кога ние би знаеле колку нам ни се опростува премолчно, секој ден и секој час и тоа не само од страна на Бога, туку и од луѓето, тогаш и ние би се посрамиле и ќе побрзаме кон другите и ние да им опростиме.

А што да кажеме пак за опростувањето Божјо? Безмерното Божјо опростување Господ Исус Христос го искажал со денешната парабола за големиот должник во светото Евангелие што го слушнавме на денешната света Литургија. Инспирација и повод за оваа парабола на Господа Христа му дал апостолот Петар, кој поставил прашање колку пати треба да му опрости на својот брат? Дали е доволно седум пати? На ова Христос одговара: „Не ти велам седум пати, туку седум пати по седумдесет”. Апостол Петар мислел дека го достигнал врвот на милосрдието кога рекол да проштева до седумпати, но Христос му одговорил седумпати по седумдесет.

Навредата лесно се проштева кога срцето е полно со љубов. Опростувањето е еден добар начин за решавањето на сите спорови, како што е сигурно познато и докажано дека со одмазда и со пакост ниеден спор не се решава. Да се одмаздиш значи да се постане онаков како оној од кого што доаѓа навредата. Да се опрости, пак, значи да се издигнеш над него. Ако сакаме да го разоружаме својот непријател треба да му пружиме рака, а не да му покажеме мускули. Бидејќи ништо не е полесно отколку да се одмаздиш за нанесената повреда или навреда, а ништо, пак, не е поблагородно да опростиш навреда. Тоа е најславната победа која човек на себе може да ја извојува. Ние мораме да простуваме, бидејќи само човекот како разумно суштество може да опрости, додека дивите животни не знаат за опростување.

Затоа да бидеме луѓе и да опростуваме, бидејќи колку повеќе лошите луѓе го навредуваат чесниот човек, толку повеќе му донесуваат чест. Неговата благородна душа наоѓа задоволство во опростувањето, бидејќи одмаздата кон ништо не води. Се заклучува дека треба да проштеваме постојано и без да броиме колку пати тоа го правиме.

Од денешниот Евангелски расказ гледаме два лика. Едниот е господарот, кој му простил на слугата, иако бил голем должник, а другиот е слугата, кој се одмаздил на својот пријател, кој му должел сосема мала сума на средства. Пораката на овој расказ е многу јасна. Таа зборува за нашиот однос кон Бога и за нашите ближни. Пред Божјата правда и светот, ние сме големи грешници. Бог ни го дал на располагање најголемото богатство во животот. Нè обдарил со големи и бескрајни милости и благодат. Ни дал разум, ни дал и одредени сили и способности. Во нас всадил големи дарби и духовни богатства и ги оставил на наше располагање и земните блага. И сето тоа ние го имаме не по заслуга, туку како подарок од Божјото милосрдие и тоа е дар на Неговата љубов и милост.

Но, ние правиме големи и страшни злоупотреби на божјите дарови и милости. Нашиот живот наместо да биде една песна кон Бога или химна кон небото, тој честопати се претвора во лош војник и бесрамна хула кон Оној што сè ни подава.

Божјата прошка ги мие сите наши гревови. Но Божјата прошка и небесната милост не се купува ниту со злато ниту со сребро, ниту со било какви богатства од целиот свет. Таа слегува како благодатна утринска роса врз главата на луѓето, само како воздишка од длабочината на човечкото срце. Но, за да бараме прошка од Бога и самите треба да проштеваме.

Денеска светата православна Црква ја прославува и света маченичка Петка Римјанка, која својата вера кон Бога и кон луѓето ја посведочила и со мачеништво. Неа Бог ја прославил со сила да може да се моли пред престолот на Севишниот за секоја христијанска душа, која со искрена вера и молитва и се обраќа за помош. Да се угледаме на добриот и милостивиот господар, кој со голема љубов опростува големи долгови, како и на животот и подвигот на денешната маченичка. Да ја зачуваме нашата православна вера и да можеме да се наречеме вистински Христови следбеници и да го добиеме ветеното царство што Господ го приготвил за секоја христијанска душа која што живее според законите и прописите на нашата православна и света Црква. Амин!

 

11 Недела по педесетница и света Петка
храм „Свети Димитриј“ Кавадарци
08.08.2010 година

Страница 3 од 3

Fotogalerija

galerija

Izdava{tvo

izdavastvo

Crkoven kalendar

Јануар 2015
Пон Вто Сре Чет Пет Саб Нед
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 1