besediВо името на Отецот и Синот и Св. Дух!
Драги браќа и сестри!

Нашата света православна Црква денеска го прославува свеченото влегување на Небесниот Цар во Ерусалим. Господ Исус Христос за време на Неговиот живот повеќе пати влегувал и престојувал во Ерусалим. Но, пред Неговите страдања, Он ќе влезе во Ерусалим онака како што прилега на Цар. Он има полно право на тоа, бидејќи сето тоа што го правел е за да го исполни она што било речено во Писмото за Него од пророците, како што пишува и светиот апостол и евангелист Матеј: „А сето тоа стана за да се исполни кажаното преку пророкот, кој вели: Кажете и на ќерката Сионова: ете, твојот Цар доаѓа пред тебе кроток, качен на ослица и осле, син на подјаремница“ (21, 4). За Христа како Цар пророкувале старозаветните пророци. Тие ја повикуваат кон радоста ќерката Сионова - Ерусалим да го прославува Царот на Славата: „Ете, Господ објавува до крајот на земјата: кажете и на ќерката Сионова Твојот Спасител иде; наградата Негова е со Него, а отплатата Негова - пред Него“ (Исаија 62, 11). Додека, пак, старозаветниот псалмопеач Давид има пророкувано: „Од устата на младенците и девојчињата си ја создал похвалата Своја, заради непријателите Твои, за да го срушиш непријателот и одмазникот“ (Пс. 8, 2).

Господ Исус Христос многупати им зборувал на апостолите и на народот за Неговото царско служење, но не земно, не преодно, туку небесно и вечно. Но, ниту апостолите, а уште помалку народот, го разбрал правилно. Тие очекувале земен Цар за да ги избави од ропството и тиранијата што Римската империја ја спроведувала над нив.

Христовото Царство, како што рековме, не е од овој свет, но тоа е неоделиво од Црквата, од земјава и од луѓето, бидејќи тоа е за луѓето. На денешен ден Господ Исус Христос извршил царско влегување во Ерусалим заради љубовта кон луѓето и заради луѓето. Тој влегува во градот како што влегувале силните војсководители после некои борби од големо значение, борби за да се биде или не, или пак, како што влегувале силните цареви. За такви поводи во минатото се граделе и посебни триумфални порти преку кои минувале овие знаменити личности. Народот радосно го пречекал во Ерусалим со фрлање на своите алишта на местото каде што требало да помине, како и палмови и врбови гранчиња и вокликнувале торжествено „Осана“ - што значи спасение, „благословен е Оној Кој иде во името Господово“ (Мат. 21, 8-9). Цел Ерусалим се кренал на нозе да Го пресретне и да Го поздрави Исуса Христа како пророк од Назарет Галилејски.

Но, нема да помине многу време и истите тие луѓе ќе почнат да викаат: „Распни Го, распни“ . Токму овој настан нè поучува дека во овој свет сè е менливо и непостојано, затоа и се вели „Не надевајте се на кнезовите од овој свет“. По овој свечен пречек на Христа во Ерусалим ќе настапат денови на предавство, понижување, откажување од Христа, судење, распнување и погребение.

Во Светото Писмо Христос се нарекува втор Адам. Со првиот Адам луѓето погрешиле и затоа примиле смрт како плата за гревот. Во новиот Адам луѓето примаат нов живот и спасение. Вториот Адам сега во Ерусалим го пресретнува толпа народ која ликува заедно со младенците. На првиот Адам се надвисил мракот на гревот, за жал кон него и тој се приклонил. Додека народот сè уште ликувал и Го поздравувал Христа, злобниците се собирале против Христа.

Незадоволни од торжественото пречекување на Христа во Ерусалим, злобните фарисеи, книжници и првосвештеници јудејски се подготвуваат и кројат клевети и обвиненија. Првиот Адам подлегнал на соблазната и направил грев и навлекол трагедија врз севкупниот човечки род. Вториот Адам – Христос, пак, времено дава можност неправдата и гревот човечки да торжествуваат и се предава Себе во раце на беззакони луѓе. Во Црквата се вели дека злото торжествувало во актот или во моментот на Христовото предавање, Неговото понижување и срамната смрт преку распнување. Но, во првиот Адам била желбата за возвишување, издигнување, волјата да биде бог, односно гордоста, која ги доведува првите луѓе кон злото и гревот. Тука, пак, кај Христа, доброволното понижување и неискажливото смирение Го приведуваат кон возвишеност, кон победа на доброто над злото и победа над гревот. Таков е законот на духовниот свет. Само преку понижување се стасува кон возвишување и само преку пораз кон победа.

Денеска Господ Исус Христос влегува во Ерусалим да го прими крсниот подвиг, за потоа, преку воскресението, да влезе во слава во новиот Ерусалим. Патот Христов е пат преку Голгота кон небесниот Ерусалим. Да го следиме Христа. Неопходно е да одиме во пресрет на Него, за да имаме општа радост и вечен живот. И ние да го пречекаме и пресретнеме Христа, како што го дочекале во Ерусалим, но наместо да ги постелуваме нашите облеки и зелени гранчиња, да му принесеме добродетели и вистинска љубов. Таквата средба Нему ќе Му биде пријатна, а за нас ќе биде спасоносна. Амин!

Цветници
08.04.2012 година
ман. „Пресвета Богородица – Пречиста“ Кичево

Митрополит Тимотеј

Во името на Отецот и Синот и Св.Дух!
Драги браќа и сестри!

Денеска, во светото Евангелие, ги слушнавме зборовите „Радувај се благодатна, Господ е со тебе“ (Лк. 1,28). Со овие зборови, пратеникот од небото, св. Архангел Гаврил и се обраќа на Божјата Мајка. Во нив се состои суштината на денешниот празник. Со благовештението започнува и нашето спасение. Со зборовите што ги слушнавме му се објавува на светот големата тајна за Божјото овоплотување и се испраќа пораката Божја за Неговата голема љубов кон човечкиот род. Синот Божји постана Син на Дева Марија. На колку голема височина Бог, преку Своето овоплотување, ја издигнува човековата природа, особено женската.

Бог ги прима телото и крвта човекови и постанува во сè сличен на нас луѓето, освен во гревот. Бог доаѓа на земјата, за нас луѓето да нè издигне на небото. За оваа голема тајна Архангелот Гаврил и благовестува на Света Дева Марија: „Радувај се благодатна Господ е со тебе“. Овие зборови на радост се пренесени по целата вселена. Нив, со големо чувство на радост во душата и срцето, апостолите ги проповедале и ширеле по целиот свет. Со чувство на небоземна радост тие ги исполниле со страдања и подвизи и светите маченици и подвижници, кои во страдања и маки се радувале затоа што можат за Христа да страдаат. Со радост и просветлување е исполнета целата наша света Црква, која секогаш и секаде ја носи радосната вест. Оваа радост е дадена на секое човечко срце и секоја душа. Да се обидеме и ние како верници на нашата света православна Црква, да проникнеме во длабочината на овој радосен момент и да извлечеме од овој празник поука и најмало делче од таа радост да понесеме со нас во нашите домови, во нашите семејства, на нашите работни места, но и во нашите постапки и верувања.

Денеска, преку Мајката Божја, човечкиот род му ги дава на Синот Божји телото и крвта, за Он да ги избави и да го освети тоа тело, да воспостави Нов завет помеѓу небото и земјата, помеѓу Бога и нас луѓето. Но, благовештенската радост, истовремено, е и почеток на крстните маки и страдања.

Црковното предание ни зборува дека во моментот кога Архангелот Гаврил и се јавил на Света Дева Марија, таа го читала текстот од пророкот Исаија, каде се претскажува дека Искупителот на светот ќе дојде и со Неговата крв ќе го избави паднатиот човечки род. Знаејќи го тоа, Света Дева Марија со големо спокојство и смиреност одговорила на Архангелот Гаврил од името на севкупниот човечки род: „Еве ја слугинката Божја; нека ми биде според твоите зборови“ (Лк. 1,38). Во тој момент таа смирено и понизно ја приклонила својата пречиста глава под крстот на Синот Божји, Спасителот на светот, возљубувајќи го Бога и сиот човечки род. Како што нема љубов без да се поднесе жртва, така нема и жртва принесена без крст, така нема ниту радост совршена без крстни маки. Затоа само после Голготското страдање доаѓа неискажливата радост од Воскресението.

Самото доаѓање во светот на Синот Божји е радост и почеток на жртвувањето на Божествената љубов. „Бог толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој што верува во Него, да не погине, но да има живот вечен (Јован 3, 16). Тоа е сведоштвото на Божествената пожртвувана љубов. Благовештението на Архангелот на Света Дева Марија е почеток на таа љубов.

Синот Божји доаѓа во овој свет на распнување, смрт и погребение, за да им даде на луѓето избавување и вечна радост. Свети Архангел Гаврил сега и јавува на Божјата Мајка „радувај се!“. Преку неа тоа „радувај се“ се однесува на секој човек кој верува во Христа и Неговата љубов.
Како што рековме, за да нè обожи, Бог постана човек. Несместливиот, Кој што е поголем и од вселената, се сместува во утробата на Дева. Со овоплотувањето на Богочовекот настанува преоценка на сите вредности на луѓето. Се одменува заблудата, отстапувањето, пороците и отпаѓањето. На луѓето повторно им се открива длабочината на љубовта Божја и Божјата премудрост. Се открива патот до небото и општењето со небесните жители и ангелите (Евр. 1,14). Сè што Бог благоволил претходно да го подготви и да му го дарува на луѓето за наша полза и за наше спасение, сега станува возможно за човекот. Ни се открива небото и престолот херувимски и Света Дева. Црквата на земјата се воспоставува како парче од небото, каде ние се сретнуваме со Бога и одиме во обновување и препородување. Сè, без исклучок, станало преку Дева Марија, преку благовештението и преку овоплотувањето. Останува само едно, со трепет да го запознаеме патот Господен, Неговата неискажлива премудрост и Неговите дела.

Да се задлабочиме со поголемо внимание и со побожност кон Пресвета Богородица, Мајката на нашиот Бог, да испросиме од неа застапништво и помош и наше просветување, осветување и вразумување. Ние не сме оставени сами тука на земјава, со нас е Бог и Пресвета Богородица, зашто и самиот Христос вели: „Јас сум со вас преку сите дни до свршетокот на светот“ (Мат. 28,20). Затоа да Му искажеме благодарност на Севишниот Бог што ни ги дал сите неопходни нешта на нас верниците, за да можеме да се спасиме и да добиеме вечен и блажен живот, сега и во сета вечност. Амин!

Свето Благовештение
07.04.2012 година
храм „Св. Софија“ Охрид

Митрополит Тимотеј

Sveti NikolaМитрополит Тимотеј

Правило на верата

Во името на Отецот и Синот и Св. Дух!
Драги браќа и сестри!

Бог, од преголема љубов кон човечкиот род, ја основа Својата света Црква, и им дава можност на луѓето, преку вистинска вера да можат да ги задоволат сите свои духовни потреби, а за да можат да се спасат и вечно да живеат во Царството Божјо.

Верата во Исуса Христа нè прави синови Божји, бидејќи преку неа ние се доближуваме со духот до Небесниот Отец. Преку верата ние го примаме Божјиот закон и неискажливите дарови, како и Неговата благодат, преку кои ние можеме духовно да се издигнеме до небесните височини и живеалишта на духот.

Сите луѓе доаѓаат на овој свет како чеда Божји, бидејќи имаат примено лик и подобие Божјо. Но, и покрај тоа што Божјото посиновување  лежи во создателниот Божји акт, и покрај тоа што луѓето се произлезени како деца Божји од Неговите раце, луѓето можат да се одрекуваат од тоа свое Божјо повикување и да го изгубат Божјото посиновување. Вистинското Божјо посиновување се добива преку верата во Исуса Христа и кој сака да го сочува тоа посиновување треба да престојува во делотворна вера, воден од Духот Божји, како што вели св. ап. Павле: „Сите оние, што се утврдуваат по Духот Божји, се синови Божји“ (Рим. 8,14).

Верата навистина прави чуда. Таа го препородува човекот, ако ја прима со искрено и Богопредадено срце. Таквата вера го облагородува духот и го умножува делото на луѓето, за да постане свето и богоугодно. Знаеме дека без вера не можеме да му угодиме на Бога (Евр. 11,6). Верата треба да роди дела. Таа треба да биде објавена на луѓето, да се овоплоти и да ја искаже својата дејствителна природа преку делата. Вистинската и искрена вера не може, а да не роди Богоугодно дело. Тоа е нејзиниот живот и нејзината сила. Без таа сила верата отпаѓа, исчезнува и се губи.

Можеби не е најправилно да се каже дека верата треба да биде придружена од добрите дела. Тој израз се должи на нашиот обичен говор. Всушност, верата ги раѓа добрите дела и живее преку нив, а не е само придружувана од нив. Верата и доброто не се само сопатници, не се две стихии од различни извори и различен почеток. Доброто дело се раѓа во верата, живее преку неа и умира заедно со смртта на верата. Христијанското богоугодно дело е активна вера. Ние, како христијани, со високиот позив да постанеме синови Божји преку верата во Исуса Христа, сме водени од Духот Божји. Ете уште еден важен услов за Божјото посиновување, а следствено на тоа активно пројавување на верата во делата на љубовта. Да бидеме водени од Духот Божји. Но, да знаеме, нема два различни акти - верата има еден извор, а раководењето преку духот Божји е друг поттик. Искрената, чистата и длабоката вера суштествува преку Божјиот Дух, Кој го привлекува човекот кон верата. Кој е со верата, тој е силен во доброто, бидејќи е воден од Духот Божји.

„Гледајте каква љубов ни дал Отецот, да се наречеме чеда Божји и такви да бидеме“ (1Јов. 3,1). Синовите Божји се и примачи на даровите од Бога. Пред сè, тие го имаат примено ликот и образот на Бога, а преку тоа тие се и наследници на ветувањата, кои Он им ги има дадено на синовите на Земјата.

Бог е совршен. Затоа синовите Божји го слушаат неговиот глас и се стремат кон совршенство и созерцаваат во Него, според мерката на човечките облагородени можности. Бог е возвишен. Он е на Небесата и бескрајно е издигнат во духовниот свет. Небесата на луѓето се исто така бескрајни. Нема едно небо во човечките души. Не едно небо осенува со својата убавина и височина. Секое духовно издигнување ги зацврстува духовните крилја за повисок полет кон нови, поведри небеса.

Овие небеса не се само морални хоризонти и доживувања, не се само светла радост на личното духовно воздигнување. Тоа се повеќе и повторно издигнување во другиот, во небесниот, божествен свет и се активно општење на душата со тој горен невидлив свет.

Севишниот е над сите небеса, видливи и невидливи за нас луѓето. Затоа и Неговите синови секогаш се стремат кон висините со својот позив.

Бог е општо за сите луѓе Небесен Отец. Оттаму и доаѓа сечовечкото братство и сестринство, па, затоа и ние, христијаните, се нарекуваме браќа и сестри во Христа, бидејќи имаме заеднички Отец на Небото. Но, за да бидеме вистински браќа и сестри треба да исполниме и некои заповеди што од нас ги бара светата Црква, а светиот апостол Павле тоа најдобро го искажал во своето послание до Колосјаните, кога вели: „А сега и вие отфрлете се од себе; гневот, лутината, злобата, хулењето, срамните зборови од својата уста! Не лажете се еден со друг, откако веќе го соблековте стариот човек со неговите дела, и се облековте во новиот, кој се облекува во познанието, според образот на својот Создател. Каде што нема ни Елини, ни Јудејци, ни обрезание, ни необрезание, ни варварин, ни скит, ни роб, ни слободен, а сè и во сè е Христос“ (1Кол. 3,8-11).

Денеска го прославуваме св. Никола Мирликискиот чудотворец, кој со својот живот и со своите дела ги усвоил сите овие норми евангелски и затоа постанал пример и образец и правило на верата наша, пример на кротост  и учител на воздржанието, како што пееме во неговата химна. Св. Никола, како голем поборник на чистотата на нашата вера, нека влие и во нашите срца и во нашите души од неговата ревност, за и ние да живееме според начелата на нашата света Црква. Да се обратиме со искрена молитва кон св. Никола тој да биде наш молитвеник и застапник пред Севишниот, за да ни подари сè што е корисно и спасоносно за нашите души и тела. Амин!

                                  19.12.2010 година
Св. Никола Мирликиски
храм „Св. Никола Геракомија“ Охрид

ВоведениеМитрополит Тимотеј

Сè што ќе ви рече, направете!

Во името на Отецот и Синот и Св. Дух!
Драги браќа и сестри!

Денеска, нашата света православна Црква прославува еден голем Богородичен празник. Тоа е празникот Воведение на Пресвета Богородица во Ерусалимскиот храм. На тригодишна возраст нејзините благочестиви родители Јоаким и Ана ја однеле во храмот онаа која ја испросиле со молитви од Бога и  ветиле доколку добијат дете дека ќе го дадат да служи во него. Тоа ветување овие праведни души на денешниот ден и го исполнуваат.

Во храмот Божји Света Дева Марија ќе остане сè до нејзината полнолетност според тогашниот Мојсеев закон. Во храмот Ерусалимски се ткае платно во кое подоцна ќе се облече Спасителот на светот, нашиот Господ Исус Христос. Во храмот Божји, Пресвета Дева Марија се подготвувала себеси за големото дело со труд, со молитва, благочестие и возвишено размислување со читање на Словото Божјо. И преку сето тоа таа ги добила и умножила во себе благодатните дарови на Светиот Дух, како за себе, така и за севкупниот човечки род.

Во храмот Божји таа ќе поживее според правилата на светиот храм. Колку е тоа трогателно во исто време е и умилно, а сето тоа не е случајно, затоа што храмот е дом на живиот Бог, кој во него престојува. Во храмот Божји, светата Црква нè води и нас. Таа сака и нас да нè облагороди, ако вистински ја почитуваме Царицата на Небото и Земјата, со помошта на храмот Божји да ја подржуваме  во добродетелите и во нејзината светост и слава. Во храмот Божји, во светите тајни, во богослуженијата, во нашите заеднички молитви и пеења, во поуките на светата Црква, во зачувување на нејзините закони и прописи, ние како христијани се приближуваме кон богатството на благодатните небесни дарови. Во храмот Божји ние се воспитуваме во мир, во љубов, во милосрдие и взаемно заедничарење. Во храмот Божји на секоја литургија ние го слушаме возгласот: „Горје имеим сердца“, односно да ги подигнеме нашите срца и нашите помисли и да ги упатиме повеќе кон небото, да се издигнеме над сè што е човечко и земно.

Храмот Божји е место за духовно растење на христијанинот, место за совршенство и светост. Па затоа, ако ние вистински ја сакаме Царицата Небесна, ако ние прибегнуваме кон неа и и пееме и ја величаме преку празниците, тоа значи дека ние сме должни да се грижиме и да ја поддржуваме неа и во нејзиниот живот и во нејзините добродетели. Само тогаш ние ќе бидеме нејзини деца, а преку неа и браќа на Господа Исуса Христа, вечниот застапник на нашето спасение.

Во светиот храм Света Дева се усовршува во добродетели и се подготвува за големото дело за Богоовоплотувањето и доаѓањето во светот на Христа Спасителот. Синот Божји доаѓа во светот за да го спаси човечкиот род, поради тоа Он ќе биде и Син Човечки. Ете затоа Богомајката ги љуби луѓето, и им ги јавува благодатните дарови на мајчинскиот покров и застапништво. Нејзините свети икони преку непрестајните молитви и денеска престојуваат со нас, а сето тоа е дар од небесната Мајчинска љубов кон човечкиот род.

Сите ние добро се сеќаваме на мајчинската грижа на свадбата во Кана Галилејска: „Му рече мајка Му на Исуса: немаат вино“ (Јн. 2,3), а потоа им вели на слугите: „Сè што ќе ви рече, направете!“ (Јн. 2,5). И за време на првото чудо кое го направил нашиот Спасител Господ Исус Христос, Богомајката ја искажува својата загриженост за луѓето. Таа го моли Спасителот за помош за луѓето. Таа постојано го моли Него за нас и за нашите потреби. И Господ Исус Христос по нејзините молитви ни помага.

Во Кана Галилејска таа им кажала на луѓето „сè што ќе ви рече, направете!“ Ова делува како заповед. Бидејќи ние сме должни и потребно е да го слушаме нејзиниот Син, да ја исполнуваме не својата волја, туку Божјата волја. Бидејќи Спасителот во Евангелието според Матеј вели: „Зашто кој ја исполнува волјата на мојот Отец, Кој е на небесата, тој Ми е брат и сестра и мајка“ (Матеј 12,50). Нашето послушание кон Бога за Божјата Мајка е најголем дар и радост. Само исполнувањето на Христовите зборови и покорувањето на Христа нè приведува кон Бога и нè прави деца на Божјата Мајка и чеда на небесниот Отец. Амин!

                                             04.12.2010 год.
Воведение на Пресвета Богородица
храм  „Св. Богородица – Каменско“
Охрид

Св. арх. МихаилМитрополит Тимотеј

За ангелите

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух!
Драги браќа и сестри!

Често во нашите богослужби ги слушаме зборовите: „Ангел на мирот, верен раководител, чувар на нашите души и тела просиме од Господа“. Овие кратки зборови имаат голема содржина и значајна молитва. Ние го молиме Дародавецот на сите добрини, Бога Создателот, да ни дарува и ангел пазител. Се поставува прашање кои се ангели? Според учењето на нашата света Црква и вера, тие се свети духовни суштества создадени од Бога пред човекот,кои постојано го слават Бога Отецот и ја исполнуваат Неговата волја.  Св. ап. Павле во посланието до Евреите  вели: „Нели се сите тие службени духови, определени да им служат на оние, што ќе го наследат спасението“ (Евр. 1,14).

Тие се гласници на радосните вести и им ја јавуваат волјата Божја на луѓето. Тие нè упатуваат во верата, ни ја откриваат вистината Божја, нè избавуваат од разни маки и искушенија, нè упатуваат да правиме добри дела и да живееме според волјата Божја. Тие се од Бога испратени учители и ни помагаат побрзо, полесно и правилно да ги разбереме поуките на нашата света Црква. Тие побудуваат во нашето срце љубов кон Бога и кон луѓето. Нè упатуваат на патот на правдата и вистината и на крајот од нашиот пат ни ја објавуваат заслужената награда од нашиот Бог, односно Царството Небесно.

Но, ако, пак, скршнеме од вистинскиот пат, патот Христов, според нашата човечка слабост, искушувани и измамени од нашиот најголем непријател, демонот, па паднеме во грев, ангелите нè повикуваат на покајание заради очистување од гревот и заради нашето спасение. Ни помагаат да се ослободиме од гревот, да ги измиеме срцето и душата од гревот со кои сме ги обремениле и извалкале. Ако се вратиме од гревовниот беспат и се упатиме по вистинскиот Христов пат, ќе им донесеме на ангелите безгранична радост. Ако, пак, останеме во грев ги жалостиме ангелите и ги изгонуваме од нашето срце и душа. Онака како што со чад ги истеруваме пчелите од нивните сандаци, така и нашиот ангел пазител го изгонуваме од нас со нашите непокаени гревови.

Ангелите се бестелесни суштества и ние обичните смртници не можеме да ги видиме со нашите телесни очи. Но, облагодетените и свети подвижници можат да ги гледаат и да зборуваат со ангелите. Во житијата на светиите имаме примери кога одделни угодници Божји зборуваат со ангелите. Така свети Неофит раскажува дека еднаш видел  ангел Божји како седи на еден праг од еден дом и плачел. На прашањето зошто плачеш, добил одговор: „Заради паѓање во грев на момчето што ми е поверено да го пазам. Не можам да се приближам до него бидејќи постана слуга на ѓаволот, а мене ми остана да тагувам и да се молам за него на Бога“. Затоа нашата света Црква секојдневно се моли на Бога, нашиот ангел пазител секогаш да биде со нас, да нè сочува од лоши помисли и нечесни желби и лоши дела и ако непријателот нè излаже и направиме било каков грев и престап, ангелот пазител да нè избави од лошите духови и постојано да нè пази од изненадни беди и искушенија.

Според учењето на светата православна Црква секој човек кога се крштева добива од Бога ангел пазител, кој го раководи и чува од секакво зло во неговиот живот и го води по патот кон Царството Небесно. Ова учење има основа во Светото Писмо. Св. ап. Петар кога бил затворен во темницата и лежел во окови, ангел, според волјата Божја, го ослободува од оковите и темницата: „Ангел Господов застана, и светлина блесна во затворот. Ангелот го потчукна Петра по ребрата и го разбуди, па му рече: стани брзо! И веригите му паднаа од рацете негови. Опаши се и обуј си ги чевлите. Така и направи. И пак му рече: Облечи ги алиштата свои и врви по мене“ (Дела 12, 7-8). Псалмопевецот Давид сведочи дека Господ им заповедал на ангелите да ги чуваат оние кои го љубат Него и Законот Негов. „Затоа што им заповеда на ангелите Свои за Тебе, да Те чуваат на сите патишта Твои“ (Пс. 90,11).

Драги браќа и сестри, ако сакаме нашиот ангел пазител да биде со нас, срдечно да се молиме на Бога за да ги видиме нашите гревови и сесрдно да почнеме да се каеме со солзи покајни. Да ги измиеме со помош Божја нашите гревови од нашите души и срца, та нашиот ангел чувар да се врати на нашите порти и да нè очисти и штити од секакви искушенија. Да нè запази нашиот ангел пазител од секакви лоши духови, да останеме чисти и неизвалкани на нашиот пат, кој води во вечниот живот и Царството Небесно. Амин!

                                                       
21.11.2010 год.
црква „ Св. Архангел Михаил“
Италија

VraciМитрополит Тимотеј

Голем е Бог во Своите светии!

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух!
Драги браќа и сестри!

Често пати во нашите храмови ги слушаме зборовите за време на богослуженијата: „Дивен Бог во свјатих Своих“ или на македонски кажано: „Голем е Бог во светиите Свои“. Величината Божја покрај тоа што се гледа во сето она што можеме да го видиме во овој свет, од неговото создавање, па сè до раководењето со него и со сите природни законитости, се согледува и во неговите светии, кои со своите чесни животи и подвизи на земјата ја исполнувале волјата Божја и законите и прописите Негови. Со таквиот нивни живот тие го прославиле на земјата и меѓу луѓето Неговото свето име, па затоа и Бог нив ги прославил на Небото. Од безброј такви Божји угодници, светата православна Црква денеска ги прославува двајцата браќа Козма и Дамјан, т.н. бесребреници.

Овие двајца Божји угодници биле браќа и по тело и по дух. Биле родени во Азија од татко незнабожец и мајка христијанка. Уште како малечки останале без татко и нивната мајка, како благочестива христијанка, ја посветила сета љубов кон своите рожби за да ги воспита во вистинската вера христијанска. Таа не била само учител кој ги запознавала и учела на верата, туку, истата вера и таа ја живеела и со својот личен пример сите вистини и учења на Црквата ги посведочувала, а со тоа ги утврдувала на вистинскиот пат и нејзините синови. Тие уште како млади ја изучиле лекарската вештина за да можат да лекуваат болни со разни лековити билки. Но, си дале завет дека нема да наплаќаат и да земаат никакви подароци за тоа што ќе помагаат и лекуваат разни болести во народот. Се држеле до евангелските зборови: „Бесплатно примивте, бесплатно давајте“ (Мт. 10,8).

Од нивното житие се подучуваме дека овие Божји угодници биле свесни дека не лекуваат тие или билките, туку дека Божјата милост се пројавува преку нив. И ние како христијани и припадници на нашата света православна вера и Црква треба со искрена молитва да се обраќаме кон Божјите угодници, и тоа не само кон светите бесребреници Козма и Дамјан, туку и кон сите други светии кои го прославиле Бога во нивниот живот. Нивните молитви се моќни пред лицето Божјо бидејќи живееле свет и непорочен земен живот. Нивните души и срца биле очистени од секакви гревовни и страсни приврзаности и со чисти души можеле уште додека биле живи со смелост да го молат Бога за секаква помош и лекување на луѓето кои барале од нив помош. По нивното упокојување тие се уште посилни, бидејќи после преселувањето во вечноста немаат ни можност да погрешат. Затоа нивните молитви се посилни и посигурни и исполнети од Севишниот Дародавец на секое добро на секоја христијанска душа, која со искрена и цврста вера се обраќа и бара помош.

И ние денеска кои сме собрани во овој свет храм да ги прославиме овие двајца Божји угодници, да се обратиме со молитва тие да бидат наши молитвеници пред лицето Божјо за да ни се исполнат нашите прозби и молитви, па да можеме да живееме благочестив, непорочен, вистински христијански живот, исполнет со добри дела, а со кои полесно и поискрено ќе го прославиме Троичниот Бог, Отецот и Синот и Светиот Дух. Амин!

                                                             
14.11.2010 год.
Храм „Св. Козма и Дамјан“
Охрид

Sveta PetkaМитрополит Тимотеј

За самоодрекувањето

Во името на Отецот и Синот и Св. Дух!
Драги браќа и сестри!

Нашата света православна Црква денеска го прославува споменот на преподобна мајка Параскева - Петка. Таа била родена во Епиват, во денешна Турција. Потекнува од богато и длабоко религиозно семејство. Таа уште од најрана возраст го засакала Христа и го носела крстот на верата и животот. Уште како мала се одликувала со нејзината приврзаност кон Христа и ги отфрлала сите можни задоволства што $ ги пружеле нејзините богати родители. Не сакала ниту во облеката, ниту во исхраната, ниту, пак, во однесувањето да се разликува од нејзините врснички со кои се дружела и живеела во родното место. Напротив, таа и своите скапи облеки што и ги купувале нејзините родители ги раздавала на бедни и сиромаси и се облекувала како и сите останати. Св. Петка уште од мали нозе го имала св. ап. Павле за пример, кој вели: „За  слабите станав слаб, за да ги придобијам слабите. За сите станав сè, та по каков и да било начин да спасам некого“ (1Кор. 9,22).

Оваа света душа многу јасно ги разбрала зборовите на нашиот спасител, Господ Исус Христос, кој вели:  „Кој сака да врви по Mене нека се одрече од себе, нека го земе крстот свој и нека оди по Mене“ (Лк. 9,23). Во овие зборови се содржи едно исклучително повикување на секој еден кој поверувал во Исуса Христа. Во нив е вклучен вистинскиот смисол на христијанскиот позив и се состои содржината на нашата припадност кон Христа. Преку нивното исполнување ние  потврдуваме дека сме навистина ученици и следбеници на Господа Исуса Христа.

Овие зборови имаат голема сила и длабочина. Оние што ги примиле вистински и со права вера во Христа постанале угодници Божји, запалени светилници во Неговата Црква. Израснале духовно во совршени луѓе, според ликот и подобието на Синот Божји. Примени со искрено срце, овие зборови извршиле длабока преобразба не на еден човек, туку на безброј луѓе во историјата на христијанството. Многу грешници, примајќи ги овие зборови, станале силни подвижници на верата и добродетелите; колебливите луѓе, веени од секој ветер, ги направиле јаки столбови на совеста и на доброто. Овие зборови, како повик Христов, прозвучиле во многубројните срца, а продолжуваат и сега да одекнуваат и да предизвикуваат восхит и запрепастување. Предизвикуваат восхит кај оние кои веруваат во Христа, запрепастуваат, пак, кај колебливите и кај оние што не се во дворовите Господови.

Света Петка, која сè посилно ги слушала овие зборови на Христа тргнала по него, врвела неуморно по тешкиот и мачен пат на совршенството. Таа престојувала во искрена, силна и непоколеблива длабока молитва кон Бога. Желбата на нејзиното срце потполно да се оддаде на молитвен и испоснички живот ја натерало да го раздаде целокупното богатство на сиромаси и да го напушти родното место. Најпрво живеела во Цариград при некоја црква, каде се подвизувала, а потоа се упатила во Јорданската Пустина во Палестина. Таму таа поминала многу години во подвиг, подвизувајќи се како големите подвижници, под силното пустинско сонце и жешкиот песок, а хранејќи се со диви плодови, суви треви и нивните корења.

На крајот од својот живот имала видение и го слушнала гласот Божји, кој и рекол дека таа треба да ја напушти пустината и да го заврши својот живот во родното место Епиват. Раководена од тој глас се вратила во родното место, но не била препознаена од нејзините сограѓани и кога го завршила земниот пат и блажено се упокоила во 11 век била сохранета како туѓинка и непозната, настрана од гробиштата каде што се сохранувале тамошните жители.

Но, Бог ја прославува неа, која се откажала од овој свет за да му служи Нему и на луѓето. Оние луѓе кои имаат храброст да се откажат од себе се луѓе кои секогаш носат благодети за човештвото, и тоа колку повеќе ја покоруваат својата волја на Божјата волја и на законот Божји, толку повеќе плодови носат. Не е можно да им се служи на луѓето, а да не се одрече од себе. Кој сака да живее само за себе ќе го напушти овој свет незадоволен, бидејќи ќе дојде часот на жалоста и ќе разбере дека живеел напразно. Кој се грижи да си угоди само себеси, а не да им послужи на луѓето, ќе го напушти овој свет без да има спомен за него, бидејќи и со ништо луѓето не ги задолжил да го паметат и да му заблагодарат. Но, оние кои им служеле на луѓето со правење добро, им помагале, без разлика колкава и да била таа помош, нивните имиња се паметат кај луѓето, а најважно е што тие се запишани во книгата на животот, односно кај Бога.

Не може човек вистински да служи на доброто, а преку тоа и на луѓето без самоодрекување. Никој не може да стане научник без самоодрекување. И научникот е обичен човек во овој живот, не се разликува од другите луѓе, но, за да постигне нешто во науката, тој треба непрестано да се откажува од многуте задоволства на овој живот, додека останатите луѓе во сето тоа уживаат како нешто нормално и што им припаѓа. Научникот се откажува од многу радости, зашто времето на создавање е скапо. Тој е насочен во затворен кабинет или лабораторија, без доволен чист воздух, со многу книги, прашини и слично. Не е можно научно достигнување без, условно речено, аскетско однесување на самоодрекување.

И ние денеска кога го прославуваме споменот на преподобната Параскева - Петка да и се обратиме со искрена молитва таа да биде наша молитвеница и застапница пред Господа и од нејзината силна и непоколеблива вера да всади и во нашите срца и души, та и ние да одиме по вистинскиот Христов пат и да добиеме Царство Небесно. Амин!


Петковден
27.10.2010 година
црква „Св. Петка“ Дебар

PokrovМитрополит Тимотеј

Заштититничка на човечкиот род

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух!
Драги браќа и сестри!

Нашата православна Црква денес го прославува празникот Покров на Пресвета Богородица. Повод за востановување на овој празник е еден настан што се случил во Цариград, во црквата посветена на Богородица, наречена во Влахерна, во 911 година за време на византискиот цар Лав Мудри. Во црквата се правело сеноќно бдение за спас на Цариград од напад на непријателите на градот. Во истата црква на западната страна се молел и св. Андреј Јуродиви, заедно со неговиот ученик бл. Епифаниј. Во раните утрински часови околу четири часот јуродивиот Андреј ја видел Света Богородица како лебди во црквата, облечена во порфира и украсена со злато и како го заштитува градот со нејзиниот омофор. Светиот Андреј го прашал својот ученик дали ја гледа Небесната Царица како го раширува нејзиниот омофор за да го заштити градот и народот. Овој блажен човек одговорил потврдно и рекол дека се восхитува на нејзината мајчинска грижа за спас на луѓето. Ова видение ќе послужи како база и основа светата Православна Црква да го внесе овој празник како богородичен, со име Покров на Пресвета Богородица.

Света Богородица како заштитничка на човечкиот род не се јавила само со својот омофор во богородичната црква Влахерна во Цариград. Таа се јавувала во историјата на Црквата на повеќе места и во повеќе цркви посветени на неа. Затоа илјадници храмови $ се посветени неа и таа постојано со солзи се моли за спас на човечкиот род. Пресвета Богородица и денес е тука и се моли со нас и секогаш ќе се моли до свршетокот на светот. Мајката Божја го простира нејзиниот свет омофор не само врз луѓето што се молат во Влахернската црква, туку и над целиот свет и над сите луѓе во светот. Нејзиниот најсветол Богородичен покров богомајчин секогаш ќе блеска над нас грешните.

Божјата мајка е посредница помеѓу земјата и небото. Таа е помошница на луѓето во светот и ги вознесува нашите молитви кон Престолот на нејзиниот син Господ Исус Христос. Сите таги во светот, сите гревови на луѓето, сите страдања и болки и воздишки во светот ја жалостат и ја натажуваат Мајката Божја. Таа се моли со секој човек кој верува и со сите нас, чии срца се огревовени, а со нејзините солзи се измиваат нашите престапувања. Заедно со ова неопходно е да ја запаметиме и другата утешителна вистина, дека во срцето на Божјата Мајка има доволно место за секој човек, кој $ се обраќа неа, бидејќи нејзината мајчинска љубов е неискажлив извор на радоста, застапништвото и помошта за сите луѓе. Во тоа е големата радост и утеха за секој од нас грешните.

Ние веруваме дека денеска Богомајката е со нас и се моли на Бога за нас. Ние силно веруваме во нејзината Богомајчинска помош и нејзиниот мајчински покров. Колку што е важно како веруваме денес, така уште поважно е подлабоко и посилно да ја примиме таа спасителна вистина и да се зарадуваме, бидејќи ние имаме застапница на родот христијански. Мајката Божја како вистинска мајка постојано и секогаш ги слуша нашите молби, нè разбира и секогаш и на секого му помага. Верувајте во тоа и надевајте се на неа и на нејзиното Богомајчинско престојување, и од сета душа и од сето срце да испросиме денеска нејзино покровителство.

Мајко Божја принеси ги нашите молитви кон престолот на Синот твој. Испроси од него за сите нас милост, здравје и спасение, мир во светот и благосостојба во нашата Светиклиментова и Светинаумова Црква, како и во нашата мила татковина Република Македонија. Амин!

Покров на Пресвета Богородица
параклис „Покров на Пресвета Богородица", Митрополитска резиденција
14.10.2010 година
Охрид

Мала БогородицаМитрополит Тимотеј

Твоето раѓање Богородица Дево, радост му јави на целиот свет

Во името на Отецот и Синот и Св. Дух!
Драги браќа и сестри!

Денес, светата православна Црква го прославува раѓањето на света Дева Марија. Затоа нашата света црква пее: „Твоето раѓање Богородице Дево, радост му јави на целиот свет". Затоа денеска се радува и небото и земјата. Радоста се гледа во тоа што Бог ја дарува на светот преблагословената Владичица Богородица. Со нејзиното раѓање доаѓа радост на светот. Со нејзиното доаѓање се посведочува дека човечкиот род не е оставен да загине и погине во грев, туку дека Господ сака да го повика и спаси од погибел.

На светот му е потребно да изгрее Сонцето на правдата - Христос нашиот Бог. Таа е преблагословена како Месечина, што го навестува Сонцето. Таа доаѓа да послужи за да се отелотвори во неа Оној, Кој не може никаде да се смести; таа да постане ковчег на најголемата светиња во светот, да Го принесе и да Го покаже, носејќи Го во своите мајчински прегратки Единородниот Син и нашиот Господ Исус Христос. Таа го исполнува советот на Светата Троица. Па, затоа со таква радост Црквата ја воспева денеска, нарекувајќи ја Мајка на Христа Бога, Царица на небото и земјата, споредувајќи ја со утринската зора, која го наговестува почетокот на Божествениот ден!

Верните луѓе со особена радост и духовна умилност ја нарекуваат Застапница на грешните луѓе. Да се застапува за беззаконите и недостојни луѓе, тоа не е лесна мисија. Не е лесно, но таа се јавува и како Мајка Божја. Таа нè гледа сите колку сме различни во нашите паѓања и гревови, престапувања и грешења.

Многумина од нас сме уцврстени и озлобени, па ни е тешко да се покаеме и очистиме, за на неа да и принесеме радост. Многумина од нас како грешници, забораваме и на Бога, и не ги помниме грижите на Божјата Мајка, и тешко ни е да се покаеме, оправдувајќи се со младоста, безгрижноста, или, пак, премногу врзувајќи се со земните богатства. Човекот, кога е здрав и во добра состојба, тој или малку или воопшто не размислува за своите гревови, за вечниот живот и за повозвишени нешта. Помеѓу тие, пак, кои се лишени од здравје, или од земни богатства, многумина не си спомнуваат за Бога, за Мајката Божја, затоа што очајуваат, поради слабоста на нивната вера.

Во каква состојба би се нашол човек - тој е дете Божјо и дете на Мајката Божја. Таа е Мајка за сите: и за добрите и за лошите; за оние што се сомневаат и маловерните, немоќните, слабите; за живите и за оние што се на умирање; за сите таа е усрдна застапница. Таа го моли својот Син за сите нас. Не и е лесно на Мајката Божја да биде застапница на човечкиот род.

Ние луѓето сами на себе си создаваме тешкотии. Подигнуваме ѕидови, кои нè разделуваат од Бога и застапницата наша, Мајката Божја. Над сè стои мајчинската љубов, нејзината силна и горешта молитва и нејзиното постојано застапништво. На неа сите луѓе и се драги. Нејзиниот, пак, Син, не може да не ја услиши нејзината молитва и нејзините воздишки за родот човечки. Он неа и говорел: „барај мајко од мене, Јас нема да те вратам, туку ќе го исполнам секое твое барање". Молитвата на секоја мајка не останува празна, а уште повеќе, пак, на Мајката Божја, која во себе ја има севкупната мајчинска љубов.

Имаме многу примери каде се искажува големата љубов на мајката кон своите деца. Еден син, кој живеел распуштен живот, подавајќи се на алкохол и на други пороци, во едно бессознание во гревот, одлучил да ја убие и својата родена мајка. И откако го извршил делото, ја ставил нејзината глава во вреќа, и се обидел да ја фрли надвор од населеното место, па застанал со автомобилот, и сакајќи да го прескокне ендекот, се сопнал и паднал. Мајчината љубов од отсечената глава проговорила, но таа не проговорила со клетви, со прекори, туку повторно ја искажала мајчинската грижа: „синко да не се повреди?" Овој пример ги покажува јачината и силината на мајчинската љубов.

Исто така, имаме примери и од житијата на светиите. Мајката на бл. Августин, света Моника, го следела својот син од град во град. Таа не можела да го спаси, но одела по неговите грешни патеки и ги заливала со солзи на мајчинска љубов, а сè со надеж дека нејзиниот син ќе се поправи. Кога таа пристапила кон старец Амвросиј, тој и рекол: „Солзите мајчински не можат да пропаднат без забележителна трага." И нормално, синот се покајал и се преобратил, па го нашол правиот пат. Потоа тој станува и голем учител на црквата Христова.

Ова е еден од многуте примери на мајчинска љубов кон децата. Мајката Божја боледува за нас, плаче за нас и со нас. Таа непрестајно бара милост за нас кај Господа, за нашите многубројни престапи и прегрешенија. По нејзините молитви Господ ни испраќа сè што ни е потребно за нашиот времен и вечен живот. Ете зошто ние секогаш прибегнуваме кон неа и ја молиме: „Пресвета Мајко Божја моли го твојот Син и наш Бог, да ги спаси нашите души." Амин!

Рождество на Пресвета Богородица – Мала Богородица
ман. „Света Богородица – Пречиста" Кичево
21.09.2010 година

osvetuvМитрополит Тимотеј

Храмот Божји – училиште на верата и благочестивоста

Во името на Отецот и Синот и Св. Дух!
Драги браќа и сестри!

Нашиот Господ уште од самиот почеток на создавањето на човекот, промислува за неговото постоење и живеење. Бог, на луѓето уште при создавањето им дал посебна чест за разлика од останатите созданија. Но, луѓето погрешиле и тоа блаженство што го имале го изгубиле со паѓањето во грев. Љубовта, пак, кон човечкиот род, Господ ја покажува низ целата историја, а сè со желба луѓето да се одвратат од престапи и гревови, и да ја засакаат вистината, правдата и законот Божји. Бог ја основал и Црквата. Му го дарувал Ерусалимскиот храм на воскресението Христово, дарувал безброј храмови низ целиот свет, каде се принесуваат топли молитви и му се возвишуваат славословија.

Пред малку ги слушнавме зборовите од светото Евангелие. Господ ја создал Црквата и и дал ветување, дека и „вратите на адот не можат да ја надвладеат" (Мт. 16,18). На Црквата Бог и ги дал клучевите од Царството. Исто така, на Црквата Бог и дал право да ги разделува Божествените дарови на верниците. Во храмот, „Божјите очи и срцето Негово престојуваат во сите денови" (3Цар. 9,3). Тука Господ го пројавува Своето благодатно присуство и го манифестира Својот глас на љубовта.: „Дојдете кај Мене сите изморени и обременети и Јас ќе ве успокојам" (Мт 11,28). Се поставува прашање: од што ќе не успокои? Од бедите и од животните тешкотии, од гревот и од душевните маки. Малку е тоа. Он не само што ќе нè успокои, туку дава и утеха и облагородување на секоја христијанска душа, која страда и се мачи. Бог со својата милост и помош дава начин и пат да ги пребродиме тие маки.

Историјата на Црквата Христова и нејзиното религиозно искуство ни сведочат за тоа дека во храмот Божји луѓето се удостојуваат со благодатна помош Божја. Во Стариот завет, праведната Ана, мајката на пророкот Самуил, ја добила веста дека нејзиното барање е услишано и таа нема да биде неплодна, туку ќе има син. Оваа вест ја примила во храмот. Пророкот Захариј, исто така, во храмот ја прими веста дека неговата жена Елисавета ќе му роди син. Преподобна Марија Египетска, која била голема грешница, ќе се удостои на дарот на покајанието во притворот на храмот. Многумина имаат примено исцелување во храмовите. И денеска течат многу дарови од милоста Божја во храмовите.

Благодатта Божја секогаш престојува во Црквата Христова. Со своите молитви Црквата го осветува нашиот земен живот. Таа е силна не само кога ни е добро, туку и во тешки моменти, па и во задгробниот живот, бидејќи таа е овластена да врзува и разврзува, и да ни ги отвора и затвора дверите небесни, според правото што и е дадено од Господа Исуса Христа: „Вистина ви велам: сè што ќе сврзете на земјата ќе биде сврзано и на небото; и сè што ќе разрешите на земјата, ќе биде разрешено и на небото" (Мт. 18,18).

Според волјата на Бога Отецот и Господа нашиот Исус Христос, патот кон вечниот и блажен живот поминува преку храмот Божји. Во храмот Божји е утврдена скала, која нè води и воздигнува во Царството Небесно. Во храмовите сè нè потсетува и напомнува за Небото, сè го воздигнува нашиот ум и срце кон Бога. И архитектурата на храмот, и живописот, и богослужението, и светите икони, и дејствијата, и обредите, сето тоа сведочи за горното и сето тоа нè повикува кон висините. Храмот Божји - тоа е место каде што се извршуваат светите тајни. Тој е училиште на верата и на благочестивоста, кои ни се даваат во името на Бога од престолот Божји, а се даваат од Бога преку избраните од Бога и поставени свештенослужители на црквата.

Во храмовите Божји ние имаме чест да се молиме. Молитвата е неопходен услов за добивање на благодатта Божја. Можно е, па дури и потребно е да се молиме и во нашите домови, но домашната молитва може да биде студена и слаба. Во храмот Божји молитвата на секој од нас е поткрепена и е загреана со општата молитва на христијаните, со молитвата на свештенослужителите, но најглавна е бескрвната жртва за време на Литургијата. Во храмовите молитвено се соединуваат земната и небесната Црква. Со една уста и едно срце ние го славиме Господа, му се молиме за простување на нашите гревови и да ни подари големи и богати милости.

И ние денеска се собравме во овој свет храм за да го осветиме, посветен на свети Никола Мирликијскиот чудотворец. Храмот не е само да нè потсетува на историските настани, туку тој има и духовна сила, бидејќи ни напомнува на зборовите на св. ап. Павле за тоа дека секој човек „е храм Божји, и дека Духот Божји во нас живее" (1Кор. 3,16). Каков е нашиот храм? Дали не е затрупан со куп камења и дали не е осквернет со лоши дела? Но, Црквата преку зборовите на богослужението нè повикува: „Обновувајте се браќа". И стариот гревовен човек да го оставиме и во нов живот да живееме, исполнет со добродетели, добри дела, на што нè повикува Господ Исус Христос со целокупната Своја мисија, преку светата Црква.

Драги браќа и сестри, не е доволно што го изградивте и украсивте овој свет храм, како надворешно, така и внатрешно, кој заслужува секаква пофалба, пред сè на црковните настојатели, а и на сите вас што помогнавте да се изгради од темел и да се украси како што доликува на еден вистински храм, особено во охридско. Но, потребно е да градиме жив храм во нашите срца, во нашите души, и да го сведочиме на секое место нашето вистинско православно исповедание, кое треба да биде пропратено и со добри дела. Тогаш ќе имаме полза и духовна и телесна од семилостивиот Господ, а по молитвите и застапништвото на св. Никола Мирликијскиот чудотворец. Амин!

Осветување на храмот
„Св. Никола"
19.09.2010 год.
с. Трпејца, Охрид

Страница 1 од 2

Fotogalerija

galerija

Izdava{tvo

izdavastvo

Crkoven kalendar

Јануар 2015
Пон Вто Сре Чет Пет Саб Нед
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 1